มิดคอ กับ miss call อะไรเกิดก่อนกัน

เมื่อก่อนเวลาที่เราเดินเข้าไปใน super store หรือร้าน 7/11 เราเห็นอะไรครับ เราเห็นชั้นวางสินค้าที่อัดแน่นไปด้วยสินค้าจำนวนมากมายนับร้อยนับพันรายการ ที่พร้อมให้รับจับจ่ายมาใช้ได้ตลอดเวลา ทั้งของกินของใช้มีให้เลือกชนิดที่เราไม่เคยต้องห่วงเลยว่าจะขาดแคลน แต่พอมาวันนี้สิ่งที่เราพบเห็นก็คือชั้นวางสินค้่าที่ว่างเปล่าไม่มีสินค้ารอให้เราได้เลือกซื้อโดยเฉพาะสินค้าประเภทของกินทั้งหลาย เช่น น้ำ บะหมีี่กึ่งสำเร็จรูป ปลากระป๋องหรือแม้แต่ไข่ไก่ก็พลอยหายไปจากชั้นวางด้วย ผมเดาเอาว่าแม่ไก่คงตกใจที่เห็นน้ำปริมาณมากมายจนเครียดถึงกับไข่ไม่ออก แต่จริง ๆ แล้วสิ่งของเหล่านี้ไม่ได้หายไปไหนหรอกครับ เค้าเพียงแต่เปลี่ยนสถานที่ขายไำปอยู่ตามท้ายรถกระบะข้างทางด้วยราคาที่คนซื้อจะนึกในใจว่านี่มรึงจะขายราคาแพงเอาโล่ห์กันหรือยังไง ความตื่นตระหนกความกังวลทำให้เราต้องกลายมาเป็นเหยื่อยของพ่อค้าคนกลางพวกนี้ไงครับ ถ้ามีใครสักคนที่อ่านเรื่องนี้อยู่แล้วคิดว่า ก็ไม่มีใครไปขอให้ซื้อนี่ คุณไม่พอใจราคาก็ไม่เห็นต้องซิ้อ ผมก็คงไม่เถึยงหรอกครับว่าที่คุณนึกมันก็ถูกอยู่เหมือนกัน แต่ทำไมของราคาแพงระห่ำพวกนี้ยังขายได้ หลาย ๆ คงมีคำตอบอยู่แล้ว ไม่เพียงแต่ชั้นวางสินค้าที่ว่าง ในหมู่บ้านจัดสรรหลาย ๆ หมู่บ้านตอนนี้ก็เกือบจะกลายเป็นหมู่บ้านร้างเช่นกัน เพราะว่าตอนนี้มันทั้ง มิดคอ และ miss call ไปแล้วนั่นเอง ที่ว่ามิดคอก็คือระดับน้ำ แต่ที่ miss call ก็เพราะว่าตอนนี้ไม่มีใครอยู่รอรับสายที่โทรเข้าบ้านเพราะอพยพไปตั้งแต่มันมิดคอไปแล้ว หรือก็มีบ้างบางคนที่ก็ miss call ก่อนมิดคอคือแค่มิดเอวก็ถือคติโกยเถอะโยมไปก่อนแต่ก็ยังไม่เลืมที่จะเปลี่ยนสถานะใน facebook เป็นผู้อพยพไปเรียบร้อย ได้มีเรื่อง share เรื่องเม้ากับเพื่อน ๆ ถ่ายรูปบ้านน้ำท่วมส่งไปอวด รูปรองเท้า รูปถนนในหมู่บ้านที่ำไม่รู้ว่าจะเรียกว่าถนนหรือคลองดี เป็นกิจกรรมที่สนุกสนานคุยกันได้ทุกวันวันละหลาย ๆ เวลา และก็มาพร้อมกับคำทักทายว่า “จมยังแก” หรือ “แกจมยัง” ที่หลายคนแซวว่าไปพ้องกับภาษาเกาหลีที่หลาย ๆ คนติดตามทางทีวีอย่างงอมแงม จากความกังวล ความเศร้า กลายเป็นอารมณฺ์สนุกในบางเวลา เราปรับเปลี่ยนอารมณ์กันแบบนี้ทั้งวันวันละหลาย ๆ รอบ ลองนึกถึงคนที่คุณเห็นว่าเดี๋ยวก็ซึม เดี่ยวก็หัวเราะ เดี๊่ยวก็อารมณ์ดี อารมณ์ร้าย คุณว่าเค้าบ้าหรือดี แล้วตัวเราเองละเป็นแบบนั้นหรือเปล่า ถึงเวลาที่เราต้องดูแลจิตใจตัวเองกันบ้างแล้วนะครับ เราเคยเสียเวลาดูแลของนอกกายมามาก ตอนนี้ของเหล่านั้นเราก็ฝากให้น้ำให้ฟ้าให้ถนนบนทางด่วนดูแลไปก่อน แล้วเริ่มเอาใจใส่กับสภาพจิตใจของเราอย่างจริง ๆ จัง ๆ ซะที มีเรื่องราวอีกเยอะที่ต้องทำหลังน้ำท่วม ซึ่งต้องใช้ทั้งพลังกาย พลังใจ ในการที่ฝ่าฝันให้ผ่านพ้นไปให้ได้ ถ้าเราจิตใจไม่เข้มแข็งพอเราคงจะฟื้นได้ช้าหรือล้มๆ ลุกๆ ไปอีกนาน ตอนนี้เราล้มได้นะครับแต่เราก็ต้องลุกให้เร็วด้วยเช่นกัน

Advertisement